Barbaros

Temmuz mu haziran mı bilmiyorum geçmiş gün Barbaros
Evde herkes uyumuş, balkonda oturuyordum
Sokaktaki insanlar evlerine dönüyordu
Bense sakin bir yaz gecesini içime sindiriyordum

Evinde balkonunda, bütün ışıklar yandı Barbaros
Saçın beyaz, sırtın kambur, yaşın en az 70 idi
Çıkıp gece dolu sokağa bağırıyordun
Bahçede gençler gülüp alay ediyor,
Yalnızlığını anlamıyordu, anlamıyordu

Duvarlar paylaştılar anıları yıllarca Barbaros
Oğlun dönmeyecekmiş gayri “Alamanya”dan
Yerin bile ayrılmış asri mezarlıkta
Kerpiç dama alışmışken apartmanda
Ağladığın görülmüyordu, görülmüyordu

Bu sokaklar, insanlar senden çok şey öğrendi Barbaros
Mevlana, Fuzuli anlattın bize günlerce
Ne nasihat kulağa girdi ne musibet dinlendi
Oysa herkes yetmişine gelecekti
Senden bu duyduklarını kitaplarda görmeyecekti

Bir gün baktım yanmadı evde artık ışığın Barbaros
Bahçede bir genç, başı iki eli arasında
Binlerce Barbaros’un öyküsü apartman katında
Kendini senin gözünle görüyordu
Barbaros olacağı günleri bekliyordu...