Ayşenur Yazıcı

Bunlar beste değil aslında! Hayatın daral geçirilen bir bölümünde kendi kendime söylenişimin müziğe dökülmüş halidir hepsi…
Anne ve babası Türk Sanat Müziğiyle hemhal bir ailede büyümekten midir nedir, yoksa her cumartesi akşamları evde koro kurulup yemek masasında büyüklerin ne güzel eğlendiklerini gördüğümden mi bilmem ben de müziğin içinde devindim, mutlu oldum hep…

Aslında ‘ut’ çalmak istedim hep. Ama babam bana bir gitar hediye ettiğinde de çok sevinmiştim. Apartmanın o ekolu, hoş, soğuk merdivenlerine çıkıp, elimde uzunca bir tahta parçası şarkı söylerken arada namelerde gitar ve keman sesi yapmayacaktım artık…

1971 Yılında, askerî kamp kayalıklarda bulduğum bir kıskacı kopmuş yengece ilk bestemi yaptım. Şimdi, hatırla müziğini deseniz mümkünü yok! Ama sözleri nedense kayıtlı belleğimde! Zaten topu topu dört akor biliyordum. Ve deniz hayvanlarından takı modası almış başını gidiyor.
Kovuğuna döneceksin bugün eksik
Bir bacağın kim bilir niye kesik
Çocuklara kolye mi oldu dersin
Yahut bir kokonaya bilezik

Joan Baez, Barış Manço ve Elvis Presley hayranlığıma bir de Fransa yıllarımda Jacques Brel ve Edith Piaf eklenince besteler iki dinden avare olmaya başladı. Türkü desen türkü değil, şanson desen şanson değil. Şarkı işte!

İnsan niye beste yapar yorum. Umutları, diledikleriyle başına gelenler kesişemediği için!
Can çekişen yengeci gören gözlerim, sonraları gaddar insanoğluna döndü, daha sonraları haberde geçen onca yılın kafamda bıraktığı telve nota oldu bir şarkıya dönüştü. Sıkça aşk sandıklarım için çığırdım! Zaman geçince sadece bir kez âşık olmuş olduğumu anladığımda, gözüm evrene göndü ve bestelemekten çok ‘dinlemeyi’ yeğledim…

Hala içimde Osman ile Nazife’ye özenen bir köylü kadını oturuyor ama vakit geç! Artık çoktan bir kent kadınıyım ve 1969’a dönüş yok.

Beste dediğimde aklıma hala beni inciten hayat hikâyelerinin söz ve müzikle renklenmesi gelir. Artık onlar kitap oluyorlar. Ta ki gitarımla bir gün barışana kadar da YAZI olarak kalacaklar gibi…